bownami

อะไรกันอ่ะ

ไม่ใช่อีกแล้วอ่ะ

หลอกกันทำไมอ่ะ

เศร้าว่ะ

คิดไปเองอีกแล้ว TT

เวลาไป ร.ร. ก็จะตื่นประมาณ ตี 5

หลังๆนี่ตื่นสายหน่อย ไม่รู้จะรีบไปทำไมแต่เช้า.. ไม่เหมือนแต่ก่อน ตื่น 4 O_O !

ออกจากบ้านก็ 6 โมงนิด ๆ  ไม่เกิน 6 โมงครึ่ง

                       เข้าเรื่องหละนะ......

มีวันหนึ่งเปิดประตูรั้วบ้านเพื่อที่จะไป ร.ร. เหมือนทุก ๆ วัน

แต่วันนั้นเจอ หมาตัวสีดำ ขาหลังสองข้าง พิการ หักหมดเลย   แล้วเวลามันเดินมันก็ใช้ 2 ข้างหน้าก้าวไปช้าๆพร้อมทั้งลากก้น หาง แล้วขาหลังที่หัก2ข้างด้วย  * ขาหลังมันหัก จึงไม่สามารถยืนได้  ก้นมันจะลงมากองกะพื้น ถ้านึกภาพไม่ออก ก็เหมือนคนที่ไม่มีตั้งแต่ช่วงเอวลงไปถึงขา  มีแค่แขนกับลำตัว ..ใช้2มือเอื้อมไปข้างหน้า แล้วลำตัวก็กระเถิบตามมา..   น่าสงสารสุด ๆ

แต่เราก็ยังขี้เล่น บอกมันว่า เดินไปส่งปากซอยหน่อยสิ ^^  แล้วก็บอกมันว่าล้อเล่น ๆ

มันทำให้เราเกิดความรู้สึกสงสารมันอย่างแรง ...

สงสารว่ามันจะเอาอะไรกิน ?  หมามันไม่มีเงิน เวลามันหิวหละ มันจะทำยังไง?

ไปขุ้ยขยะเหรอ?.. ขาหลังมันก็พิการ   แถมมันยังเป็นหมาไม่มีเจ้าของอีกด้วย

สงสาร รรรรร รรร   มันจะอยู่ยังไงนะ ?.........

ทุกวันนี้มันก็ยังวนเวียนอยู่แถวๆหน้าบ้านนี่แหระ  เห็นมันบ่อยๆ

เราก็จะเอาหมูปิ้งไปให้มันกิน  มันคงหิวมากเลยเนอะ ........

ฝากถึงเพื่อนๆ และทุกๆ คน   ที่เกิดมาดี เกิดมาเป็นสัตว์แสนประเสริฐ  เกิดมาครบ 32

เรื่องทุกข์ เรื่องสุขมันวนเวียนกันไปเรื่อยๆ อยู่แล้ว  ขอให้ระลึกเสมอว่า "การเกิดมาเป็นคนมันยากมาก  ดังนั้นควรทำตนเองให้มีค่า ทำประโยชน์ให้กับประเทศชาติเสียบ้าง  โดยเริ่มง่ายๆจากตัวคุณเอง  และกตัญญูกตเวทีต่อบุพการี ด้วยนะ"

edit @ 29 Dec 2009 10:44:48 by bownami

อีก 2 วันจะสอบมิดเทอมแล้ว

วันนี้เลยแบกหนังสือกองโต กลับบ้าน อย่าทุลักทุเล

กลับบ้านคนเดียวมันเหงาจัง  เปล่าเปลี่ยวซะเหลือเกิน

ขณะที่รอ 138 ก็เจอเธอ  เธอคนที่เราไม่ได้เจอมานานแล้ว แต่ก็ยังจำได้อยู่ "ก็เธอน่ารักดีนี่หน่า"

เดินผ่านหน้าเราไปซะแหระ...

อีกสักพัก 138 ก็มา.. ทั้งนักเรียน นักศึกษา ไม่เว้นแม้กระทั่งคนทำงาน ต่างวิ่งกรูมาที่รถ หวังเพื่อที่จะได้นั่ง

แต่หวังไปเหอะ!  จะนั่งทำไม ถ้ายังยืนไหว?

ขึ้นรถก็วางกระเป๋าทั้งหมด มือข้างนึงจับราว ข้างนึงถือตังค์ไว้จ่ายค่ารถ

ระหว่างการเดินทางกลับบ้าน มันว่างไง ก็เลยคิดนู้นคิดนี้ไปเรื่อยๆ จนปวดหัวเลย ..ไม่พ้นเรื่องเดิม ๆ~

138 จอดที่ กม.9 ฉันก็หยิบกระเป๋าอีกครั้ง แล้วหันไปดูข้างหลังรถเพื่อหาที่นั่ง

โอ่ ไม่นะ O_O  เธอมยืนอยู่ข้างหลังฉันเมื่อไหร่กัน ^^ พูดได้คำเดียวว่าเธอน่ารัก น่ารักมากๆเลย

เราเล็งเก้าอี้ตัวเดียวกัน.. เหมือนจะแย่งกันนั่ง

เพียบกระพิบตาเดียว เธอหายไปไหนแล้ว ลงไปแล้วเหรอ? หรือเดินไปนั่งข้างหลัง ?  อันนี้ไม่ทราบไม่กล้าหันไปมองกลัวเธอสงสัย

ทั้งๆที่บ้านกลับทางเดียวกัน  แต่เราก็ไม่ได้เห็นเขาบ่อยหรอก แค่นานๆที ย้ำว่า นาน ๆ ๆ ๆ ที

^_______________________________________________________^

วันนี้ขอยิ้มกว้างๆหนึ่งที เตรียมพร้อมอ่านหนังสือ